NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 12
Si, co tam w Londynie?
Nudzę się jak mops.
Jak to możliwe?
Na pewno pełno tam ładnych lasek.
Żadnych nie widzę.
Jak możesz żyć za granicą z tak negatywnym nastawieniem?
To może wróć już i tyle?
Brakuje nam jednego do brydża.
Teraz wiecie już, jaki jestem ważny?
Zawsze byłeś dla nas ważny.
Proszę.
Nie znaleźliśmy żadnej miejscówki, która byłaby większa niż twój dom.
Ani bardziej ustronna.
Zawsze tacy praktyczni.
Daoming Si, zapewnianie lokum to twoje jedyne zadanie.
Do rzeczy. Gdzie Lei?
Lei, Si chce pogadać.
Co tam?
„Co tam”?
Lepiej wyjaśnij,
czemu to mnie lubi Shancai.
Nie możesz sam tego rozgryźć?
Gdybym mógł, chybabym cię nie pytał.
To wróć i przekonaj się sam.
Widziałeś ją ostatnio?
Co u niej?
Nie widuję jej często.
Qinghe powiedział,
że Shancai dzieli teraz czas między uczelnię a pracę.
Wciąż pamiętasz?
Zapomniałeś, kim jestem?
- Widzę Shancai. - Gdzie? Teraz? Pokaż mi ją.
ZIOŁA Z OGRÓDKA SHENNONGA
Proszę.
To lista ziół, które chcę kupić. Dziękuję.
Oczywiście. Proszę pokazać.
DOWÓD, DONG SHANCAI
- „Liść Kamio”. - Proszę pani.
Co to za dowód?
Zostawiła go tu w zastaw pewna dziewczyna, bo nie miała pieniędzy,
by zapłacić za liście Kamio.
- Znasz ją? - Pracuje u nas w kuchni.
Czyli to ty jesteś tym znajomym, który chciał zostać szefem kuchni.
Tak.
Pokiereszowała się, żeby ocalić twoje liście.
Tian Ye, co tu jeszcze robisz?
To twoje.
DOWÓD, DONG SHANCAI
Skąd go masz?
Czemu jesteś tak nieostrożna?
Wiem, że bardzo ci zależało, żeby przywieźć liście na czas,
ale powinnaś była na siebie uważać.
Gdybym wiedział, co się stanie, zdawałbym w przyszłym roku.
Nie szkodzi.
Nie bolało.
No dobrze.
To wszystko moja wina.
Ja zawaliłem sprawę. Nawet na ciebie nakrzyczałem.
Shancai,
chcę ci podziękować.
Postawię ci obiad.
Pewnie.
Gratuluję zostania szefem kuchni!
- Zdrowie! - Zdrowie!
Chyba cieszysz się bardziej niż ja.
Oczywiście, że się cieszę.
Twoi rodzice pewnie jeszcze bardziej. Mają takiego zdolnego syna.
Mama umarła, jak byłem bardzo mały.
Tata nie chce, żebym był kucharzem.
Dlaczego?
Wiem, że ma swoje powody.
Ale...
nie zrezygnuję tak łatwo z tego, co naprawdę chcę robić.
Postąpiłabym tak samo.
Jakie chcesz wieść życie?
Pragnę żyć prosto.
Mieć własne marzenie.
I robić, co w mojej mocy, żeby ludzie wokół mnie byli szczęśliwi.
- Shancai. - Tak?
Jesteśmy do siebie bardzo podobni. Połączyło nas przeznaczenie.
Jesteśmy podobni?
Tak.
Chodzi ci o to, że jesteśmy prości i ciężko pracujemy, tak?
Oboje walczymy o przetrwanie.
Chciałbym być tak dzielny jak ty.
Na pewno dasz radę.
Dobra. Mieszkam tam na wprost.
Odprowadzę cię.
Nie trzeba. Pójdę sama.
W takim razie...
Shancai.
Cokolwiek przyniesie przyszłość,
mam nadzieję, że już zawsze będziesz towarzyszyć mi przy gotowaniu.
Jestem twoją pomocą kuchenną, nie?
Nie martw się.
Nie pójdę pracować gdzie indziej.
Nie o to mi chodziło.
- Chodziło mi o... - Chodziło mu o to...
że chce, żebyś była jego dziewczyną,
a nie jakąś pomocą kuchenną.
Daoming Si?
Co ty tu robisz? Nie miałeś być w Londynie?
Poleciałem do Londynu, więc poszłaś na randkę z tym oszustem?
O czym ty mówisz? Jakim oszustem?
Od początku cię okłamuje.
Czemu spadkobierca Chińskiej Medycyny Tianów
udaje, że jest biedny i musi dorabiać?
Jak to możliwe?
To jasne, że cię oszukał.
Nie stać cię na szczerość,
a chcesz, żeby została twoją dziewczyną?
Może coś źle zrozumiałeś.
Nie ma mowy o pomyłce. Oszukał cię.
TIAN YE PRZEJMUJE RODZINNY BIZNES
Tian Ye,
to naprawdę ty?
Shancai, posłuchaj.
Jesteś bogaty,
a powiedziałeś mi,
że oboje walczymy o przetrwanie.
Masz mnie za idiotkę?
Nie, Shancai.
Mówiłem o zmaganiach ze swoją rodziną.
Szanuję cię jako kolegę.
Właściwie...
nieważne, czy mówisz prawdę czy nie.
Czuję po prostu,
że nie traktowałeś mnie jak przyjaciółki.
Nie, Shancai.
- Wyjaśnię... - Hej.
Nie chrzań.
Shancai to, Shancai tamto.
Zaciąłeś się?
Pójdę już.
Głuptas. Tylko spuścić cię z oka, a od razu dajesz się oszukiwać kolesiom.
- Jak możesz być taka naiwna? - Taka już jestem.
- I co? - Dlatego mówię, że jesteś głuptasem.
Ja jestem głupia?
Znalazł się geniusz. Myślisz, że ty jesteś taki mądry?
Gdybym nie przyszedł, ten koleś by cię oszukał.
Nawet jeśli, to nic ci do tego.
- Możesz pilnować swojego nosa? - Nie.
Więc mówisz, że to nie moja sprawa?
O co ci chodzi?
Nie poleciałeś do Londynu, żeby tam zostać na zawsze?
Co tu robisz?
Ja...
Tęskniłem za krajem, przyjaciółmi, miastem. Nie mogę przyjechać?
Daoming Si, to ty.
Shancai i ja tęskniłyśmy.
Niby kto tęsknił?
Co tu robisz?
Przecież sama mnie wpuściłaś.
- Ja... - Hej. Gdzie twoje maniery?
Daoming Si zawsze jest tu mile widziany.
Witaj, Daoming Si.
Dawno się nie widzieliśmy.
Dobry wieczór.
Coś taki blady? Źle się czujesz?
Dopiero wróciłem z Londynu. Podróż była męcząca.
Z Londynu?
To tak daleko. Pewnie jesteś zmęczony.
Chodź tutaj i sobie usiądź.
Siadaj.
Usiądź i trochę sobie odpocznij.
Wstręciuchu, co tak stoisz?
Daj mu wody. I może jakieś owoce?
Przyniosę maść tygrysią. Siedź i odpoczywaj, dobrze?
Więc byłeś za granicą.
Ale mi ulżyło.
Myślałam, że pokłóciłeś się z Shancai.
Między wami wszystko w porządku?
Mamo, o czym ty mówisz?
Dobrze. Nie będę pytać. Będę mówić o czym innym.
Daoming Si, co takiego studiujesz?
Kotku, czemu go o to pytasz?
Nie mogę?
Tak rzadko tu przychodzi.
Co robiłeś w Londynie?
- Spacerowałem. - Spacerowałeś?
- Gdzie? - Po domu.
Po domu...
Kotku, już późno.
Daoming Si cały czas ziewa.
Pewnie chciałby odpocząć.
Chce ci się spać? Chciałbyś się położyć?
Szkoda, że nie mogę położyć się już teraz.
To prześpij się u nas.
Dobrze.
Ty...
Ej.
Won! Twoje łóżko jest tam.
Posuń się.
Dziwak z ciebie.
- Czemu śpisz w moim pokoju? - Bo musisz się mną zająć.
- Ja... - A jak w nocy
zachce mi się pić?
Nie jestem twoją służącą.
Co się śmiejesz?
Twój tata ma krótkie nogi.
Udawaj, że to rybaczki.
Co innego mogę zrobić? Muszę się z tym pogodzić.
Osobą, która naprawdę jej się podoba, jesteś ty.
- Shancai. - Hej.
Co ty wyrabiasz? Moi rodzice są za ścianą.
Nie myśl, że możesz coś zrobić.
Daj spokój.
To ty powinnaś się powstrzymywać.
Hej.
Gdybym nie wrócił, Tian Ye dalej by cię oszukiwał.
Wróciłeś tylko po to, żeby go zdemaskować?
Chyba śnisz. Mam lepsze rzeczy do roboty.
Byliście na randce?
Jesteś bardziej wścibski niż mama.
Trzymaliście się za ręce?
Całowaliście się?
Nie.
Mówisz prawdę?
Nie chcesz mi wierzyć, to nie.
Jak się ostatnio miewasz?
Jak ci tu było beze mnie?
Co masz na myśli?
Czułaś się swobodniej?
Czy było ci trochę smutno?
Nieważne.
Nie obchodzi mnie to.
Idę spać.
Dobranoc.
Ej! Czemu nie pukasz?
- Wybacz. - Czemu nie jesteś ubrany?
Moje ciuchy są brudne.
Poproszę tatę, żeby coś ci dał.
Nie trzeba. Nie do twarzy mi w ciuchach twojego taty.
Ale nie możesz chodzić bez koszulki.
Czemu nie?
Nie każdy może zobaczyć mój kaloryfer.
Nie masz kaloryfera.
Ej.
Chodź tu. Przypatrz się.
- To nie kaloryfer? - Ty...
Wybaczcie, że przeszkadzam.
Dobrze jest być młodym.
Wynocha!
Zamknij drzwi!
UNIWERSYTET MINGDE
Czy to nie Daoming Si?
To naprawdę on.
- Ty... - Tutaj?
Nie byłeś w Londynie?
Poprosiłem o kilka dni wolnego. Mam ci o wszystkim mówić?
Poza tym bałem się, że ten głuptas beze mnie zginie. Więc wróciłem.
Kto bez ciebie zginie?
Zeszłej nocy
- spałem z Shancai. - Co?
Spałeś z Shancai?
Nie. Wczoraj mama chciała, żeby został na noc.
Twoja mama się zgodziła?
Czy to nie za wcześnie?
Li Zhen, idziemy.
- Zao Yue. - Obecna.
- Liu Bozhen. - Obecna.
- Jin Jinqiao. - Jestem.
- Zhang Chi. - Obecna.
Chen Qinghe.
- Qinghe. - Nie ma go?
Qinghe.
- Yang Yang. - Obecny.
- Wyczytała cię. - Li Zhen.
- Jestem. - Jestem.
- Zao Bowen. - Jestem.
- Huang Mongtian. - Obecna.
- Zhang Yawen. - Jestem.
Halo, Ximen? Gdzie jesteście?
Polecieliśmy do Londynu się z tobą spotkać.
Właśnie wylądowaliśmy. Gdzie jesteś?
Co? Przyleciałem do Szanghaju. Wracajcie.
Nie możemy. Ze względu na ciebie zapisaliśmy się do szkoły w Londynie.
- Już zapłaciliśmy czesne. - Wisi mi to. Wracajcie.
Nie.
Lei mówi, że nie wróci, dopóki nie zaczniesz z nim gadać.
Kto mówi, że z nim nie gadam? Mam mu wiele do powiedzenia.
Każ mu wracać.
Co chcesz mi powiedzieć?
To ściema?
Więc co chcesz mi powiedzieć?
Lei.
To, co się stało...
A dokładniej?
Incydent ze Spider-Manem.
Nie szkodzi.
Chociaż uważam, że jesteś mi winien oficjalne przeprosiny.
Si, jesteś moim przyjacielem.
Ale naprawdę powinieneś przeprosić Leia.
Chcę nagrać ten historyczny moment, przeprosiny Daoming Si.
Odwalcie się.
Lei.
Incydent ze Spider-Manem
i zmuszanie cię do odejścia
to wszystko moja wina.
To oficjalne przeprosiny.
- Ukłonił się. - Co ty robisz?
Jeszcze żyję.
To taka piękna chwila.
Chcę to opublikować.
- To byłby hit. - Zdecydowanie.
Ani się waż.
Stań porządnie.
Chcę złożyć oficjalne przeprosiny.
- Dobra. - Ej, wystarczy.
Serio. Dość tego.
- No już. Skasuj to. - Nie chcę.
Qinghe, co z tobą?
Cały dzień jesteś jakiś rozkojarzony.
W czym Si jest lepszy ode mnie?
Rodzice Shancai mówili kiedyś, że jesteśmy dla siebie stworzeni.
Jesteśmy jak danie, które jest i pożywne, i pyszne.
Czemu wybrali innego zięcia?
Czuję się jak zużyta bateria.
Przedziurawiony balon.
Uschnięty kaktus.
Mój świat pochłonęła ciemność.
Umieram.
Wiesz, w czym Si jest lepszy?
Nie zachowuje się tak, jak ty teraz.
To prawda.
Daoming Si ie może tego zobaczyć.
Shancai jeszcze jest panną.
Nadal mam szansę.
Podobały mi się dziś zajęcia profesora Tiana.
Meizuo, a tobie?
Chodzi ci o temat „Najbardziej nieodpowiedzialna firma
jest łagodna dla pracowników”?
Tak. Według mnie mówił naprawdę sensownie.
Jeśli firma chce się rozwijać, musi być ostra wobec pracowników.
To chyba zależy od sytuacji.
Jeśli macie ten sam cel, pracownik ciężko pracuje, by go osiągnąć.
A według ciebie, Lei?
Według mnie?
Chodzi o kreatywność.
Tylko jej nie można zastąpić.
- A według ciebie, Si? - Według mnie?
Determinacja.
Nieważne, co mówią inni. Kiedy masz w sobie determinację,
trzymasz się celu, choćby nie wiadomo co się działo.
Mówisz o swoich uczuciach, tak?
To to samo.
O nie! To moja siostra. Dzwoni do mnie! Szybko!
- Daj. Lubię panią Zhuang. - Pomocy.
Dzień dobry, pani Zhuang.
Poproś mojego brata.
Mówi, że go tu nie ma.
Przestań. Wiem, że jest obok. Chcę z nim pogadać.
Nie. Naprawdę go nie ma.
Mam coś przekazać?
Może pani najpierw porozmawiać ze mną, z Leiem...
- Hej. - ...albo Ximenem.
Dzień dobry, pani Zhuang.
Dobra. Nie chcecie mi go dać, tak?
To śpiewam.
Najpiękniejsza kobieta na świecie Na imię ma Daoming Zhuang
- Si właśnie przyszedł. - Hej.
- Pójdziemy już. - Narcystyczna
- Dasz radę. - Pani Zhuang
Hej.
Życie ci niemiłe?
Mam przyjechać ci wlać?
Bez słowa wróciłeś do Szanghaju.
Mama jest wściekła!
Dobrze.
Przepraszam.
To przecież nic takiego.
- Czemu tak się złościsz? - Myślisz, że chcę?
Martwiłam się o ciebie.
Martwiłaś się?
Jestem już dorosły.
Dlaczego masz się martwić, że wracam sam do domu?
I muszę chodzić na zajęcia, no nie?
Dobra. Muszę ci coś powiedzieć.
Słuchaj uważnie.
Głęboki wdech i wydech. Trzy razy. No już.
Dobra.
Mama wraca w tym roku na twoje urodziny.
Co?
Wiesz, o czym mówię?
Co chcesz zrobić z Shancai?
Wiesz, że nie spodoba się mamie.
Powiedz. Jakie dziewczyny mama lubi?
Takie jak Teng Tangjing albo jak ja.
Czyli jakie?
Eleganckie, z klasą, bystre, zdolne. Błyszczące w towarzystwie,
ale cnotliwe. Dobrze wychowane.
Lepiej pomyśl, co powinieneś zrobić.
Si, co ty tam robisz?
Już prawie koniec roku. Mieliśmy poćwiczyć brydża
na przyszłoroczne igrzyska azjatyckie.
Chwila. Zaraz kończę.
Co robisz?
Szukam czegoś, co pomoże odmienić Shancai.
- Odmienić Shancai? - Po co?
Chcę, żeby do mnie pasowała.
Przecież od początku do siebie pasujecie.
Shancai, już czas.
Ja to zrobię.
Shancai, wybacz.
Wiem, że wciąż jesteś zła.
Naprawdę nie chcę cię okłamywać.
Tak, Chińska Medycyna Tianów to firma mojej rodziny.
Nie sądziłem, że to dla ciebie ważne.
Bo ja to wciąż ja.
Nie powiedziałem ci wcześniej,
bo nie chciałem, by w pracy inaczej mnie traktowano.
Chcę, żeby ludzie lubili mnie za to, kim jestem.
Zbyt ostro zareagowałam.
Dziękuję, że jesteś szczery.
Więc mi wybaczasz?
Tak.
Tato, mamo, co się stało?
Mamo, czemu płaczesz?
Spytaj tatę.
Zrobił coś nie tak i wpadł w szał, kiedy wrócił do domu.
Tato.
Co się stało?
Twój tata
stracił milion juanów.
Milion juanów?
Zarobił trochę na inwestycji.
Więc włożył w nią też pieniądze firmy.
Ale stracił wszystko.
Teraz musimy je natychmiast zwrócić.
Tato.
To prawda?
Powiedz coś.
Shancai.
Zaślepiła mnie chciwość.
Nie powinienem był tego robić. Chciałem się szybko wzbogacić.
Tato, jak mogłeś?
Kochanie.
Wybacz.
Chcę tylko, byś mogła nosić ładniejsze ubrania,
żyć w większym domu.
Zrobiłem to wszystko, żeby żyło ci się lepiej.
Nic już nie mów.
Rozwiedźmy się.
Mamo.
Dong Danian.
Bardzo się na tobie zawiodłam.
W ogóle mnie nie rozumiesz.
Nawet gdybyś miał pieniądze,
nie chciałabym od ciebie dużego domu czy dobrego samochodu.
Kocham cię za to, kim jesteś.
Bo jesteś dobry i szczery. Masz poczucie obowiązku.
Ale dziś, dla marnego zysku, popełniłeś tak wielki błąd.
Chcę się rozwieść!
Mamo! Uspokój się!
Nie zrobiłem tego specjalnie.
Wybacz.
Shancai.
To moja wina.
Wybacz mi.
Kochanie.
Zrobię, co tylko zechcesz.
Jeśli naprawdę chcesz się rozwieść...
niech tak będzie.
Tato!
Kto chce się rozwieść?
Obiecaj tylko, że więcej tego nie zrobisz.
Dobrze. Obiecuję, że więcej tak nie postąpię.
Popełniłem błąd. Więcej tego nie zrobię.
Ale co teraz zrobimy?
Musimy oddać im tyle pieniędzy.
Mamy może 100 000 albo 200 000 juanów.
Co teraz?
Nie martw się.
Daj mi się zastanowić. Coś wymyślę.
Daoming Si.
Co się stało?
Daoming Si.
Wstyd mi za mojego męża.
- Proszę mi wybaczyć. - Mamo, przestań.
Daoming Si, wracaj już do domu.
Musimy omówić sporo rzeczy.
BANK KOMUNIKACJI
Na karcie jest milion juanów. Hasło to sześć zer.
Możecie jej użyć.
Co ty wyrabiasz?
Jak możemy z tego skorzystać?
Tato, mamo.
- Nie możemy tego przyjąć. - Dlaczego nie?
Zarobiłem to sam na giełdzie papierów wartościowych.
Nie mogę wam tego pożyczyć?
Nie chcę cię wykorzystywać.
Weźcie to. Później oddacie.
Co innego może zrobić twój tata? Może za to trafić za kratki.
Weź to.
Daoming Si, ja...
Bardzo dziękuję za pomoc.
Jak mam ci oddać te pieniądze?
Przyjdź do mnie jutro po zajęciach, dobrze?
Co?
Do jutra. Pa.
Już pójdę. Dobranoc państwu.
Dobrze.
Hej.
Daoming Si!
Co?
Co przez to rozumie?
Daoming Si.
Dziękuję.
Nie mam tyle pieniędzy, żeby ci teraz oddać,
ale coś wymyślę. Zarobię pieniądze i wszystko ci oddam.
Mam pomysł, jak możesz mi je oddać szybciej.
Co chcesz zrobić?
Zgadnij.
Ostrzegam cię.
Wolę zjeść parę kapci.
Jest taki konkurs.
Zwycięzca może wygrać milion juanów.
Milion juanów?
- Jak to możliwe? - Co?
Jak nie chcesz, to trudno.
Wobec tego sama wymyśl, jak oddać mi pieniądze.
Zaczekaj.
Co to za konkurs? Powiedz.
Co to za konkurs?
Ten.
Pokaż jeszcze raz.
- Nie. - Chcę tylko zobaczyć.
Pokaż.
„Konkurs kuchni chińskiej
łączy istotę kultury Chin
i nowe spojrzenie na jedzenie”.
Chyba będzie ciężko.
Ale wygląda ciekawie.
Mogę spróbować.
Weźmiesz udział?
Ty...
Mogę zdobyć nagrodę i przy okazji się czegoś nauczyć.
Zrobię, co w mojej mocy.
To Dong Shancai, którą znam.
Chciałeś coś jeszcze?
Jak nie, to idę.
Czekaj.
- A odsetki? - Co?
Odsetki?
Nie bądź śmieszna. Oczywiście, że naliczę odsetki.
Ile chcesz?
Czego chcesz?
W ramach odsetek pocałuj mnie w policzek.
Jesteś uczciwa czy nie?
Co?
Chcesz, żeby Shancai wzięła udział w konkursie kulinarnym?
- Tym, który sponsoruje twoja mama? - Tak jest.
- Mówisz serio? - Oczywiście.
Zainspirowała mnie siostra.
I Jing.
Ten konkurs organizują raz na trzy lata.
Jak chce wygrać, musi gotować na naprawdę wysokim poziomie.
Poza tym potrzebuje referencji od znanego szefa kuchni.
Chyba nie kwalifikuje się, żeby wziąć udział.
Znajdę kogoś, żeby ją przetestował.
To takie trudne?
Więc chcesz w ten sposób wyszkolić Shancai?
Chcę, żeby Shancai
czegoś się nauczyła i żeby mama ją zaakceptowała.
Dwie pieczenie na jednym ogniu, co?
Dobry pomysł.
Mimo wszystko
konkurencja będzie zaciekła. Nie boisz się, że ją upokorzą?
Dla Shancai to żaden problem.
Nie wiecie, jaka jest zaciekła.
Dla niej niemożliwe staje się możliwe.
Ale do konkursu został niecały miesiąc.
Starczy wam czasu?
Trzeba spróbować.
Halo?
Tak, tu Shancai.
Kto dzwoni?
Pani Zhuang?
Ale mam pecha.
Mam takiego głupiego brata.
Błagał, żebym wróciła i cię przeszkoliła.
Więc wróciła pani specjalnie dla mnie?
Tak. A co ty myślisz? Jak chcesz się przygotować do konkursu?
Nie wiem nawet, od czego zacząć.
Chyba mi się nie uda.
Coś ci powiem.
Nie znoszę tych, co poddają się,
jeszcze zanim spróbują.
Takim na pewno się nie uda.
Ale dobry nauczyciel może wyszkolić wspaniałego ucznia.
Jak będzie cię uczyć ktoś taki jak ja, wciąż możesz wygrać.
Chyba że naprawdę jesteś do niczego.
Zrobię wszystko, żeby ci pomóc.
- Dziękuję. - Dobrze.
Powiedz najpierw, co potrafisz.
Co ci wychodzi najlepiej?
- Wieprzowina na słodko-kwaśno. - Co jeszcze?
Kurczak gongbao, wieprzowina z tofu,
kapusta z krewetkami, krewetki z groszkiem.
Smażony pomidor z jajkiem?
Brokuł chiński na parze?
To najprostsze dania!
Ale nie każdy potrafi je przyrządzić.
Zdajesz sobie sprawę, że bierzesz udział
w ogólnoświatowym konkursie kuchni chińskiej?
Twoimi przeciwnikami nie będą twoi krewni.
Czyli jestem skazana na porażkę?
Nie.
Wiesz, co jest czynnikiem
niezbędnym do wygranej?
Uczucia.
Uczucia. Rozumiesz?
Wiesz, jak ja wygrałam?
Jak?
To esencja Dong Xiaowan. Jej włosy, postura, wdzięk i elegancja.
Aromatyczna, bogata w smaku, kusząca, złocista.
Brzmi wspaniale.
- Co to takiego? - Głuptasie.
- To ciasto dyniowe. - Co?
- Ciasto dyniowe? - Zgadza się.
To taka wykwintna potrawa?
Głuptasie.
Dong Xiaowan to kobieta, nie potrawa.
To skąd pomysł, żeby to przygotować?
Był pewien powód.
Szlag.
- Znów się z kimś biłeś? - Co ci do tego?
Idiota.
Muszę go przywołać do porządku.
Rodzice się nami nie zajmowali, więc jako starsza siostra
to ja musiałam zająć się wychowywaniem Si.
Ej, co ty robisz?
Hej.
Jestem niezwyciężona. Jak mogę z tobą przegrać?
Co ty wyrabiasz?
Wiem, że najbardziej nie znosi dyni.
Specjalnie nauczyłam się piec ciastka z dyni, by go ukarać.
To twoja kara.
I co się stało?
Si nie chciał więcej wracać do domu.
Pomoc domowa co dzień musiała jeść ciasto dyniowe.
Teraz jak tylko widzę dynię, przechodzą mnie ciarki.
Co to ma wspólnego z konkursem?
Nie o to chodzi.
Mówimy o uczuciach.
Uczuciach.
Rozumiesz?
Nie bardzo.
Wiesz, czemu wydaję się rozsądna i stanowcza?
I czemu wyprzedzam swoje czasy?
To dlatego, że zawsze czytam o historii Chin
i rozumiem jedzenie.
Więc gdy ogłosili, że tematem konkursu jest ciasto dyniowe,
mogłam do tego podejść z innej strony i wygrać rywalizację.
Naprawdę?
Też tak chcę.
Sama pomyśl.
Ciasta przygotowane przez innych
nie miały w swoim smaku żadnego dziedzictwa kulturowego.
Moje
pełne było światowego czaru i elegancji.
Więc kto mógł wygrać, jak nie ja?
- Muszę być taka jak pani. - Oczywiście.
- Zyskałaś trochę wiary w siebie? - Tak.
Dziękuję za rady.
- Będę ciężko pracować. - Doskonale.
KSIĘGA PIEŚNI
Na początek przeczytaj Księgę pieśni.
Gwarantuję, że rozwinie twą mądrość.
Cała twoja dusza przejdzie na wyższy poziom.
KSIĘGA PIEŚNI
Napisy: Aleksandra Pastwa